Nefise Güngör
@Nefise_Boynuk
2 okur puanı
Şubat 2026 tarihinde katıldı
Reklam
MİTOKONDRİSİ BENDE KALDI- ŞİİRŞiir
Bazı kitaplar vardır, kapağını kapattıktan sonra bile içinden çıkamazsın. Mitokondrisi Bende Kaldı da tam olarak öyle bir his bırakıyor. İsmi ilk başta biraz ironik, hatta hafif gülümseten bir çağrışım yapıyor ama sayfalar ilerledikçe bu başlığın aslında ne kadar yerinde olduğunu fark ediyorsun: bir ilişkiden, bir geçmişten, bir “biz”den geriye kalan en temel şeyler.Hücre düzeyinde bile ayrışamayan bir bağ gibi.
Kitap genel olarak ayrılık, aidiyet, kırılganlık ve hatıraların inatçılığı etrafında dönüyor. Ama bunu klasik “aşk şiiri” kalıplarıyla yapmıyor. Daha çok iç ses gibi, bazen dağınık ama gerçek; bazen keskin ama yorgun bir anlatımı var. Şair, süslü imgelerle göz kamaştırmaya çalışmıyor onun yerine, insanın içine sessizce oturan dizeler kuruyor. Okurken “bunu ben de hissetmiştim ama böyle söyleyememiştim” dediğin anlar sık sık geliyor.
Kitabın en güçlü yanı bence samimiyeti. Bazı şiirler sanki birine yazılmış ama gönderilmemiş mesajlar gibi. Eksik cümleler, yarım kalmış duygular, içe atılmış sitemler. Bu da okurla çok doğrudan bir bağ kuruyor. Öyle ki bazı sayfalarda şiir okuduğunu değil de birinin günlüğünü karıştırıyormuş gibi hissediyorsun.
Öte yandan, bu kadar içe dönük ve parçalı bir anlatım zaman zaman zorlayıcı da olabiliyor. Her şiir aynı yoğunlukta çarpmıyor; bazıları çok güçlü bir etki bırakırken bazıları daha silik kalabiliyor. Ama bu da kitabın doğasına uygun aslında çünkü gerçek duygular da zaten hep aynı yoğunlukta yaşanmıyor.
Dil olarak sade ama yer yer beklenmedik metaforlarla açılıyor. Özellikle “beden”, “hafıza” ve “kalıntı” temaları etrafında dönen imgeler kitabın ruhunu taşıyor. Başlıktaki “mitokondri” metaforu da bu yüzden etkili: sadece bir ayrılığı değil, ayrılıktan sonra bile taşınan bir parçayı anlatıyor. Yazardan okuduğum ikinci şiir
GÖZLERİNE VEDA EDERKEN ADLI ŞİİR KİTABINA HİTABENŞiir
Gözlerine Veda Ederken, çağdaş Türk şiirinde duygunun yalın ama derin bir dille nasıl güçlü kılınabileceğini gösteren etkileyici bir eser olarak öne çıkıyor. Kitap, adından itibaren bir vedanın hüznünü taşısa da yalnızca ayrılığı değil; aşkı, kırılganlığı, içsel hesaplaşmayı ve insanın kendiyle yüzleşmesini de katman katman işliyor.
Eserdeki dil sade, akıcı ve doğrudan kalbe temas eden bir yapıya sahip. Şiirlerde süslü ve anlaşılması zor imgeler yerine; duyguyu berrak biçimde aktaran, okurun kendi hayatından izler bulabileceği bir anlatım tercih edilmiş. Bu da kitabı hem şiirle iç içe olanlara hem de şiire mesafeli duran okurlara yakınlaştırıyor.
Kitabın temel ekseni “veda” olsa da, bu veda tek boyutlu değil. Sevdaya, geçmişe, hayallere ve bazen de insanın kendi içindeki kırılgan yanına edilen vedalar var. Şiirler okuru yalnızca hüzne sürüklemiyor; aynı zamanda bir arınma ve kabulleniş hissi de bırakıyor. Özellikle göz imgesi etrafında kurulan metaforlar, sevginin hem en güçlü hem de en savunmasız halini temsil ediyor.
Bu kitap, bir oturuşta bitirilecek ama etkisi uzun süre kalacak türden. Okur, bazı dizelerde kendini yakalanmış hissediyor. İçtenlik, kitabın en güçlü yanı. Şairin duyguyu “yaşayarak” yazdığı hissi, metnin samimiyetini artırıyor.
Can Seyfettin Al’ın bu eseri, modern şiirin karmaşasından uzak; duygunun merkezde olduğu, kalbe dokunan bir şiir kitabı olarak değerlendirilebilir. “Gözlerine Veda Ederken”, yalnızca bir şiir kitabı değil; bir duygusal yolculuk, bir iç monolog ve okura bırakılmış samimi bir mektup niteliğinde.
