Kaç yıllık yol arkadaşımı, canımı, kedimi, kendimi kaybettim.. Giderken gözleri açıktı. Kapayamadım. 5 saat aralıksız acı çekmesini izledim, bir şey gelmedi elimden ağlamaktan başka..Bu, acıyla veda etmek zorunda kaldığım vedaların en acısıydı.Bu kendimi affedemeyişimin arefe çığlıklarıydı.. Bir insan ölümü üzmezdi beni bu kadar, çünkü her insan bulaşmıştır günaha, pisliğe.. Her insan az da olsa kirletmiştir masumiyetini.. Ama o dünyanın en masum varlıklarındandı, bulaşmamıştı ne tek bir günaha ne de bir kötülüğe.. Kimseye karşı tek bir zararı yoktu.Ne kırabilirdi, ne de üzebilirdi o yeşil gözler bir kalbi..Tek isteği her an yanında olmam, yanağına bir öpücük veya kafasına bir okşama bırakmamdı. Onu hep korudum kolladım, o benim hayatımda her an beni mutlu eden tek varlıktı.Sakınamamışım demek ki onu tam. Gözleri açık gitti, ve hep mutlu gördüğüm o gözlerde o an kırgınlık, kızgınlık vardı.. Bana kırgın gitti, kızarak gitti, istemeyerek gitti.. Ölüm herkese gelecek belki ama en azından bu şekilde gözümün önünde acı çeke çeke, hiç suçu olmayan bir meleğe gelmemeliydi..
Seni çok seviyorum oğlum, canım, her şeyim..Seni asla unutmayacağım..
Beni affet, sana iyi bakamadım..
2.8.21 4.20