"Tanrı varsa -ki ben olmadığına gerçekten inanıyorum- insan aklının sınırları olduğunu da bilir.Yoksulluğu,haksızlığı, açgözlülüğü,yapayalnızlığı,bütün bu karmaşayı o yaratmadı mı? Mutlaka çok iyi niyetlerle girişmiştir bu işe,ama sonuçlar bir felaket.Tanrı varsa bu dünyayı erkenden terk etmeyi seçen yaratıklara karşı cömert davranacaktır,hatta bizi burada vakit harcamaya zorladığı için özür bile dileyebilir."
"Nasıl da içimizdeki en büyük iyilikler bizi hep belaya götürüyor, bilemiyorum. Ama bu böyle. Bunu şu bulutların ötesinde cennetin olduğunu bildiğim gibi biliyorum."
"İnsan sokağa düştüğü zaman hiçbir beklentisi kalmaz, hiçbir şey umut etmez. oysa ben aşktan bir şeyler beklemiştim. aşkı tanıyınca insan olduğumu hissetmeye başlamıştım. fahişeyken karşılıksız hiçbir şey vermez, hep alırdım. ama aşık olunca bedenimi, ruhumu, aklımı ve tüm çabamı düşünmeden verdim, kendimi tümüyle bırakıp bütün silahlarımdan, tüm savunmalarımdan arınarak çırılçıplak kaldım. oysa fahişeyken kendimi korur, her an savaşırdım; hiç korunmasız kalmazdım."