Başıma bir imtihan gelince sabret, sus. Ta ki o imtihan kulluğuna zeval vermedikçe... Seslerin çıkması gereken anı, kulluğun zeval görme ihtimali olduğu an olarak tarif etmektedir.
Hatayı görmezden gelmenin ve affetmenin hatayı çoğaltmayacağını, bilakis azaltacağını fark etmelidir. Hem kendinin de benzer hataları yapan ve büyüklerinden hoşgörü gördükçe hatalarını onaran bir çocukluktan geldiğini unutmamalıdır. Hz. Yusuf peygamber gibi haklılığın değil, hoşgörü ve tevazunun yansıması olmalıdır.
Çocuk annesinden duyarlı olmayı, babasından kararlı olmayı öğrenir. Anne çocuğun duygu dünyasının mimarıdır. Çocuk duygularına sınır koyma becerisini babasından öğrenir. Anne çocuğun duygu dünyasının içini dolduruyorsa, bu dünyanın duvarları ve çatısı da babanın inşasıyla mümkün olmaktadır. Nitekim çocuk; kararlılık, irade, problem çözme, direnç gösterme gibi yeteneklerini babasının modelliğinde geliştirir.