0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Belli ki dış görünüşüne önem vermeyen; üstü başı dağınık, saçı sakalı kir içinde bir bey amca görmüştüm. Kimi geceler dışarıda uyur, kimi günler kaybolurdu ortadan. Yine bir gün dışarıda yağmura çamura aldırış etmeden sırt üstü uzanmış elleriyle islanan kağıttan bir şeyler yapmaya çalışıyordu. Tüm cesaretimi toplayıp konuşmaya gittim. Tüm cesaretim diyorum çünkü insanlar ondan kaçardı genelde, bir keresinde dayım ile onun yanından neden hızla geçtiğimizi sorduğumda bana bey amcadan kötü bir koku geldiğini söylemişti. Oysa ben yalnız bir adamın kokusunu duymuştum kendi içimde.
Küçük adımlarla gittim yanına şöyle bir doğruldu baktı bana: "buyur evlat" dedi.
Heyecanlandım, hatırlıyorumda o an, islanan kağıdı ne yapacaksınız diyecektim. Sert tonda buyur evlat demesi korkutunca beni "yağmurda neden uzanıyorsunuz" deyiverdim. Uzun uzun baktı bana. Yumuşak bir sesle: "Sen yağmuru pencere arkasından izlediğinde hissedebiliyor musun?" dedi.
Düşündüm, üzerime yağan şeyin beni ne kadar rahatlattiğini hissedince cevap veremedim.
Aradan yıllar geçti ve şimdi şimdi 24 yaşındayım.
Hayattan sıkılıp çok yorulduğum zamanlar aklıma söylediği şey gelir hep, yaşadığım hayata pencerenin arkasından baktığım.
Ve yine yıllar sonra bir gece Jorge Luis Borges'in Anlar şiirini ilk okuduğumda aklıma o bey amca gelmişti, sanki hayatı ikinci kez yaşıyordu. Belki de o gün korkmayıp cevap verseydim, hayat için vereceğim birçok mücadelenin boşuna olucağını hayattan sıkılmak istemiyorsam önümde duran tek şansı ikinci kez yaşıyormuşum gibi hissetmem gerektiğini söyleyecekti.
Anlar;
Eğer, yeniden başlayabilseydim yaşamaya,
İkincisinde daha çok hata yapardim.
Kusursuz olmaya çalışmaz, sırtüstü yatardım.
Neşeli olurdum, ilkinde olmadıgım kadar,
Çok az şeyi ciddiyetle yapardım.
Temizlik sorun bile
Neval
Bayıldım. Kaleminizine sağlık.
Okurken zevk aldığım bir kitap oldu, kültür aktarımı, sınıf ayrımı, oteritenin ağırlığı ve insanların sadece başka insanların düşünceleri yüzünden yok olan hayatları. George Orwell her zaman hayatı anlamama yardımcı olan bir yazar oldu.
Neval
Kesinlikle.
Livaneli..
Müzisyen, senarist, politikacı, yönetmen. Ve en önemlisi güçlü bir yazar. Livaneli'nin kalemiyle ilk olarak bu kitapta tanıştım. Livaneli diyince birçoğunun aklına Serenad kitabı gelir. En çok okunan, en çok sevilen kitabı odur çünkü. Fakat benim ilk olarak Huzursuzluk kitabıyla başlama sebebim; yakın bir arkadaşım bu kitabı okurken bana içerisinde bulunan bir alıntıyı okumuştu. "Bazı acıları ölüm bile unutturamıyor, bazı davranışlar ölümden sonra bile bağışlanmıyor." Bu cümle beni çok etkilemişti. Nasıl bir acıydı ki bu, ölümün bile unutturamadığı? Cümlenin derinliğine takılıp kalmıştım birkaç gün. Ve kitapta beni etkileyen bir başka cümle ise şu oldu: "Ben bir insandım." Evet, hepimiz insanız. Türk, Ezidi ne fark eder ki? Hepimiz insanız. Fakat bu kitapta insanlık duygusundan yoksun kişilerin yaptığı zulümler kitap boyu huzursuz etti beni. Sanırım tam bu noktada kitap adının hakkını veriyor diye düşünüyorum. İnsanların birbirine sadece dininden dolayı bu kadar zulmetmesi ne yazık ki dünya var olduğundan beri var ve devam ediyor. Bu eser ise kendilerinden olmayan özellikle kadınlara ve kız çocuklarına tecavüz etmelerini, onları satmalarını ve bunu din adına uygun görmelerini anlatıyor.
Kitapta üç ana karakterimiz var. Mardinli Hüseyin, IŞİD zulmünü misliyle yaşamış Ezidi kızı Meleknaz ve Hüseyin'in başına gelenlerden sonra bu hikayenin peşinde adım adım iz süren Hüseyin'in çocukluk arkadaşı İbrahim. Livaneli bizi, sevda ile acının iç içe geçtiği bir Ortadoğu gerçeğiyle buluşturmak istemiş.
Genel olarak güzel bir kitaptı fakat sonunun çok yavan kaldığını düşünüyorum. Kitap 154 sayfa değilde, böyle bir 300 sayfa olsa ve olaylar daha devam etse diye beklemedim değil açıkçası.
Ezidiler hakkında bilmediğim bir çok gerçeği öğrenirken, Meleknaz ile Hüseyin'in aşk
Neval
Ben de yeni okudum bu kitabı. Okurken tüylerim diken diken oldu. Acı gerçekler ne yazık ki.
Doğru insanı ararken girilen şekil şemal, bizi onun için doğru olmaktan çıkarır aslında. En doğru, en doğal olandır. Bunu unutur, o bizi yüzlerce metreden seçsin diye kendimizi şatafata boğarız. Olduğumuzun dışına çıkarız.
Bu sebeple bekleyiş kaybettirir, ha keza arayış da. Çünkü gerçek, yağmuru seyrederken yalnızlığa ağlamaktır.
Doğru insan o anı içten içe bilen ve bu anı silmek için emek verendir.
Doğru insan biz teklif etmeden ders çalıştıran, hava soğuduğunda ceketini verendir. Doğru insan yalındır, doğaldır. Aramak ya da beklemek değil, aslolan görebilmektir.
Herkes için doğru insan vardır, önemli olan omzunuza bırakılan ceketin sıcaklığı hissedebilmektir.
Neval
Vayyyy güzelmiş. 😊