Acıya karşı bağışıklık kazanmamızı sağlayacak bir yaşam tarzı olmadığını anlasak,her şey çok daha kolay olurdu.Mutluluğun doğasında acının da olduğunu biri olmadan öbüründe de olmayacağını.Tabii ki farklı düzeylerde ve miktarlarda.Ama hiçbir hayatta sonsuza kadar saf bir mutluluk içinde olamayız.
Psikolojik yaraları zamanla yutarsınız,bastırırsınız,gömersiniz.Zaman içerisinde travmanızın asıl sebebiyle bağınız kopar,nedeninin köklerini unutursunuz.Ama bir gün bütün öfke ve acı bir ejderhanın midesinden fışkıran alev misali tekrar ortaya çıkar ve sizi bambaşka bir insana yada hayvana çevirir.