“Aşk...” diye başladı. “Sanırım düşüyormuşsun gibi geli yor. .. ve seni yakalayabilecek tek kişi oymuş gibi hissettiriyor.”
Bir an düşündüm. “Kulağa korkutucu geliyor.”
Pişmanlık gibi nefrete de yer yoktu.
Nefret, insanın kişiliğini değiştirirdi. Onu pervasızlaştırırdı. Nefret, onu hissedeni ölüme götürürdü.
Yaşamayı sevdiğim için asla hiçbir şeyden nefret etmedim.