Ebru
@Nietzsche_ebruli
13 okur puanı
Mart 2023 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Yıllarca görüşmediğim eski yakınlarımla tekrar görüşmekten pek hoşlanmam. O görüşmediğimiz yılların görünen ya da görünmeyen mutlaka geçerli bir sebebi vardır, yıllar sonra karşılaştığında o sebepler geçerliliğini yitirse de artık bambaşka birisindir, değişmiş, yoğrulmuş, küçülmüş, belki de kocaman olmuşsundur ama bu süreçlerin hiçbirinde o kişi yanında olmamıştır. Birini en baştan tanımak gibi de olmaz çünkü zaten bu kişinin birazını biliyorsundur, devam etmek istesen edemezsin çünkü araya giren onca şey dikkatini o kadar dağıtmıştır ki onu hatırladığını da unutmuşsundur. Sadece hissedersin. Bir zamanlar onu tanıdığını bilirsin. Nitekim o da artık bambaşka biridir.
Ben seni anne, ben seni yıllar sonra tekrar o ağacın dibine yatırayım, yine kahkahalarla gülelim diye başında beklemiştim. Ben seni anne, o ceviz tanesi gibi içimde oldurmuş, canımdan can vermeye hazır durmuştum. Ama olmadı, artık o ağaç kurudu, artık o sırık kırıldı, artık o cevizlerin içi küf, artık o bahçe kuru, artık o yazlar yok… Artık ne bir kız çocuğunun günlüğü yetiyor anlatmaya her şeyi, ne cevval bir akıl, ne harlı bir kalp, ne kırık dökük bir müskat, ne de kabuğunu haiz bir ceviz… Olmuyor, böyle olmuyor.
98
Sonunda bitap düşüp de yanına kıvrıldığımda, cevizlerin hepsini yer gibi yapıp da benim için ayıkladığını, bana ayırdıklarını nasıl sakladığını anlayınca tüm yorgunluğumu unutmuş, gözyaşlarımı neşeyle salıvermiştim. Ben seni anne, ben seni hep bilmeden, hep şaşırarak, hep ta şuramda taşıyarak, hep ama hep kendimden gizleyerek sevmiştim. Bir tek bu hasta ağaç şahit şimdi buna. Bu koca ceviz, bu hasta ceviz, bu artık hiçbir tanesi birbirine değmeyen ceviz ağacı şahit...