Nigar beyazit
@Nigar_beyazit
264 okur puanı
Kasım 2019 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Puan vermedi·288 syf.··
Beğendi
·2025 12. kitabı
·36 günde okudu
·Okunma: 25 Nisan 2025 01:21
Kendini arayan, sebat etmesini öğrenmek isteyen, kendi benliğine katkıda bulunmak isteyen, kendini affetmek isteyen herkesin yavaş yavaş okuması gereken bir kitap. Bu kitabı yavaş bir şekilde sindirerek ve kendi içimde çekişme yaşayarak okudum. Zaman zaman bir kaç gün ara verdiğim oldu. İç hesaplaşmalarım da, hayata bakış açım da değişimlere izin verirken soluk aldım. İnsanın kendi içindeki keşfine neden olan, bazı sayfaları, bazı satırları yeniden sesli olarak tekrar etmemdeki sonuçları hayatıma kısa süre içinde yansıdı. Geceleri kendime verdiğim telkinler, sabahları kendime verdiğim sözler her biri beni bir basamak daha yukarı taşıdığına inanıyorum. Ve inanmanın, sonsuz teslimiyetin verdiği güvenin hazzına bu yaştan sonra varıyorum. Hayatta her şey bizim için ve ilahi bilgeliğe, Allah'a tam olarak teslim olmayı başardım bu kitapla. Artık içimdeki jaguar, tamamen uyandı nerede atağa geçip nerede Allah'a teslim olacağı yeri öğrendi. :) keyifli okumalar efendim. 
Bilinçaltının Gücü
Bilinçaltının Gücü
Reklam
Evetttt... Beni her zaman en derinden yaralayan kitapların en başında gelen klasik Canan Tan Eseri... Tıpkı; Piraye ve Aslı gibi Nehir de beni derinden etkiledi. Tabi ki bunların en çok yaralayanı ve içimi acıtanı Nehir oldu. Şu bir kaç günlük süre içinde her satırında kaybolduğum eser, beni kendimle baş başa bıraktı ve kendimle yüzleşmemi sağladı diyebilirim. Bazı Satırlarda ağladım, bazı satırlar da Nehire sımsıkı sarılmak istedim. Benimle özdeşleşen karakterleri hafızam dan uzun süre silemiyorum, onlarla bağlantımı kesmiyorum bir türlü. Kendimle baş başa kaldığımda onlarla uzun uzun sohbet etmek istediğimi biliyorum ama. Her biri ile ortak noktalarım var sanırım o yüzden bu kadar derinden yaralıyorlar beni. Velhasıl kelam mutlaka okuyun. Mutlaka acılarınızı (olaylar farklı olsa bile) özdeşleşmiş şekilde karşılayın. 
En Son Yürekler Ölür 
Canan Tan
En Son Yürekler Ölür Canan Tan
Ahh. Uçurtma avcısı. Beni derinden yaralayan bir eser. Okurken gözyaşlarına boğulduğumu hatırlıyorum. Normalde kitapları ara vermeden okuyan ben, bu kitabı okurken zaman zaman ara vermek durumunda kaldım. Bitirdikten sonra da bir süre yeni den başlayamadım okumaya. Beni derinden yaralayan bu eser; bir çok şeyi yeniden düşünme, yargılama fırsatı sundu bana. Hasan'ın yaptığı gibi, vefa her zaman gerekli mi? Yada maruz kaldığımız ağır travmatik olaylara değer mi insanlar? Hasan? Bazı zamanlar kendimle baş başa kaldığımda düşündüğüm karakter. Hasan. Elimde olsaydı eğer, Hasan'a sıkı sıkı sarılır ve kapanmayacak olan yaralarını sarar sarmalardım. Daha doğdunda terk edilmiş olması beni en çok yaralayan yönüydü. Aslında; uçurtma avcısı için, uzun bir mesai harcayıp, daha derinlemesine bir yazı yazmak isterdim. Ama ne yazarsam yazayım, içindeki dramı, acıyı tarif edemeyecekmişim gibi hissediyorum.
Zeze. Benim küçük adamım. En çok özleyeceğim bir karakter. Zeze. Acı dolu hayatı hep umutlarla yükselen Zeze. Değeri bilinmeyen ama kalbi hep güzelliklerle dolu küçük adamım. Zeze'nin hikayesini okurken mutlaka kendimizden bir şeyler buluruz içinde. Bazen kendimiz, bazen en yakınımız. Ben, bu kitabı çok zaman önce okudum ve çok kısa bir zaman diliminde bitirdim. Zeze, benim için babam. Onun, hayallerini, umutlarını, hiç pes etmeyişini hep babam da gördüm. Zeze, eğer bir insan olsaydı kesinlikle babam olurdu. Hem babamdan, hem Zeze den öğrendiğim tek şey; daima ileri. Evet, Zeze'nin umutları, çok sevdiği bir insan ile birlikte öldü. Sonra en çok sevdiği, onunla sohbet ettiği, bir şeker portakalı fidanı ile de büyüdü. Hiç birimizin hayatında bir şeker portakalı fidanı yok. Ama içimde bir yerlerde, bir şeker portakalı fidanı yeşertebilir, umutlarımızı şeker portakalı fidanına anlatabiliriz. Zeze den tek en büyük farkımız ise içimizde büyüttüğümüz şeker portakalı fidanını, ağaç olarak değil hep fidan olarak görmek olsun. Büyüyelim, deneyimler tecrübeler bizi hep ileri götürsün ama bir yanımız hep çocuk kalsın. O bir yanımız, her günün sonunda şeker portakalı fidanının gölgesinde soluklansın.
Rezonans kanunu.. Her birimizin, hayatında inişlerin, çıkışların olduğu ve onları nasıl karşılamamız gerektiğini anlatan bir kitap. Tabi her paragraf, her insanı aynı şekilde düşünceye itmez. Rezonans kanunu benim için yeni bir dönüm noktasıdır. İçsel olarak teslimiyeti ararken, tesadüfen karşıma çıkan bu kitap beni daha olgun bir ben yapma yolunda, çok büyük rol oynadı. Teslimiyetin hazzını, ruhumun rahatlamasını, uyku kalitemi bile arttırdığını söyleyebilirim. Uzun zamandır, kendimi akışa bırakmak için çabalayan ben, bu kitap sayesinde, bunu tam anlamıyla başarmış olmasan bile, daha esnek olmayı öğrendim. Daha önceki yıllarda karşıma çıkmış olsaydı eğer şuan bu satırları daha farklı bir ben olarak yazabilirdim. Kendi ile savaşan, kendini belki de kabullenmemiş, belki kendini hiç gösterememişseniz mutlaka okuyun. Kendinizi daha rahat bulacak, daha farklı bir hayata bakışınız olacak. Ve hayata bakış değiştiği an, karşınıza çıkan insanlar bile daha farklı, size daha yakın insanlar olacak. Ölümü kabullenmeyi, ne istediğinizi daha iyi idrak etmeyi, nelerin sizi motive ettiğini bulacak, kendinize hak ettiğiniz sevgiyi ve değeri kendiniz vereceksiniz. Eğer içinizdeki çocuk ölüm döşeğinde kıvranıyorsa, bu kitap içinizdeki çocuğu gıdıklayacak ve o çocuğu, olduğundan daha güçlü ve kendinden emin olarak ayağa kaldıracak.
Reklam