Pınar
@Nimic
“Hayır, Xavier unutmuyordu, ama unutmaktan da kötüsü vardı. Anıları çürümüştü, tüm renkleri kaybolmuştu.”
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
“Çerçeve, kaybolmuş varlıkların portrelerini, bir ailenin gümüşlü kağıdın üzerine ebediyen sabitlenmiş, miadı dolmuş resmini, artık çürümekte olan bir dünyanın kalıntısını içeriyordu.”
“Ağır, suyunu bırakmayı reddeden bulutlarla yüklü bir göğün benzeri ağır bir varoluş.”
“Korkularımızın bir başkası da buydu: Yaşam’ın Edebiyat gibi çıkmayacağı korkusu.”
“O günlerde, yaşamlarımıza serbest bırakılmayı bekleyerek, bir çeşit kısıtlama bölmesi içinde tutulduğumuzu düşünüyorduk. Ve o bırakılma anı geldiğinde, yaşamlarımız -zamanın kendisi- hızlanacaktı. Yaşamlarımızın zaten başlamış olduğunu, bir avantajın çoktan kazanıldığını ve bir zarara da çoktan uğranıldığını nereden bilecektik? Aynı zamanda, serbest bırakılmamızın, sınırları önceden ayırt edilemeyen daha geniş bir kısıtlama bölmesinde olacağını.”