Nisade Masal
@Nisadem
Bilirim o yok sayılmanın derin sancısını,
Ruhun o sessiz, kimsesiz ve sağır acısını.
Beni görmeyen körleşmiş kalplere inat;
Çatlamış toprağıma tohum ekecek hayat..
Bazen insan ruhunu; sokakta kalmış, sığınacak bir yuva arayışında hisseder. Tam da en çok üşüdüğü noktada, karşısındakinin yaşantısı kendi dünyasına uygun olmasa da bunu düşünmez. Karşılaştığı o insanın, ilahi bir incelikle kendisine gönderilmiş bir 'ev' olduğuna içten içe inanır ve o evi sahiplenir. Ben o evi kendi ellerimle büyüttüğüm çiçeklerle süslemiştim. Ancak o evde aslında hiç yerim olmadığını öğrenişim... Bu çok tarifsiz bir sızı.
Geriye dönüp baktığımda; aslında onun eksik cümlelerini benim tamamladığımı, onun atmadığı adımları onun yerine benim yürüdüğümü görüyorum. Kendi ellerimle büyüttüğüm bu sevda, şimdi sessiz bir vedanın gölgesinde üşüyor. Ruhum yine evsiz kaldı; ama hâlâ evini o sanıyor ve onu çok özlüyor... Özlüyorum.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
