Kendimi çok sevdiğim an, kendime çok acıdığım an.
Beni yalnız bu koruyor: Bu aşk, bu merhamet
Hayatımda okuduğum en güzel kitabın Bin Muhteşem Güneş olacağını düşünmüştüm ama yanılmışım. Şeker Portakalını sürekli okumayı erteliyordum. Rahatça kitap okuyabileceğim bir vaktim olunca okurum diyordum ama sonunda hadi okuyalım bakalım diyip elime aldım. Ve iyi ki aldım.Başladığım gibi bitirdim. Zezenin yediği dayaklar o kadar içime oturdu ki bir yerden sonra ağlayarak okumaya devam ettim. Babası olmasına rağmen, Portuga dediği kişiyi babası olarak görüp onunla aralarındaki bağ çok güzeldi. Kitabın her satırı çok güzeldi. Artık okumayan insanlara sürekli oku diye tavsiye edeceğim bir kitap daha oldu. Geç de olsa iyi ki seni okumuşum Şeker Portakalı. Umarım benim gibi geç de olsa okuyanlara da aynı şeyi düşünür.
"Xururuca."
"N'oldu?"
"Ağlarsam ayıp olur mu?"
"Ağlamak asla ayıp değildir, sersem. Niye ki?"
"Bilmem henüz alışamadım. İçimdeki kafes bomboş kaldı sanki..."