Bazı insanlar hayatımıza sessizce girer…
Ama kalbimizde bıraktıkları iz, bir fırtınanın ardından gelen derin sessizlik kadar güçlü olur.
Hayat bazen bize sabretmeyi öğretir,
bazen de vazgeçmemeyi…
Ama en çok da kendimize inanmayı.
Çünkü insan bir gün anlar;
gerçek mucizelerin dışarıda değil,
kendi kalbinin içinde saklı olduğunu.
Ve bir sabah uyanırsın…
dün seni yoran düşünceler artık ağır gelmez.
Kalbin hafifler, ruhun genişler.
İşte o an anlarsın:
en karanlık geceler bile
güneşin doğmasına engel olamaz.
Hayat, kırılan yerlerimizden
ışık sızdırmayı öğreten
en büyük öğretmendir.
Ve bazen bir insan,
bütün hayatın boyunca aradığın huzuru
tek bir gülüşte sana hatırlatır.
"Acını çok iyi anlıyorum da,yalnız bir şeyi bilmiyorum...Yüreğinde ona karşı ne kadar sevgi olduğunu merak ediyorum.Yuregindeki sevginin onu bağışlamaya yetip yetmeyeceğini sen biliyorsun.
Onu bağışlayacak kadar seviyorsan ,
bağışla!..