Nüjin yilmaz
@Njnylmz
İnsanı hayatta tutan şey bazen de kurduğu hayallerdir.
İnsanın sevgiye muhtaç olduğunu faketti. Şefkatsiz ve sevgisiz bir hayatın kuru ve yağsız bir dişli çark olduğunu, düzgün işlemeyeceğini anladı.
Zaten görülen ve görülmeyen bütün düşler, bu karanlığın ta kendisi değil miydi?
“Bilme tutkusu insanları nasıl bir sona sürüklüyor. Görmek, duymak, bilmek ve öğrenmek isteyen şu zavallı cerraha gösterilmeyen saygı, sadece karanlığı, soğuğu ve sessizliği algılayan vehiçliği bilen bir cesede gösteriliyor.
“Rendekâr yanılıyor: Düşünüyorum, ama sadece ben var değilim. Düşündüğüm için asıl sizler varsınız; sizler ve içinde yaşadığınız dünya”.
Çünkü dünyadaki en büyük mutluluk, bu Dünya’nın şahidi olmaktı.