Bizim gibi çiftlik ırgatları yapanlar, dünyanın en yalnız insanlarıdır. Ne aileleri vardır, ne de yerleri yurtları. Bir çiftliğe gelir, çalışır didinir, biraz para kazanır, sonra kente inip çar çur ederler. Ondan sonra bir bakarsın, kuyruğunu kıstırıp başka çiftliğe gitmişler. Yaşamdan hiçbir beklentileri yoktur.