Bir kitabı okurken geçen iki saatin ömrümün bir çok senelerinden daha dolu, daha ehemmiyetli olduğunu fark edince insan hayatının ürkütücü hiçliğini düşünür ve yeis içinde kalırdım.
Böylece düştüğümüz çukur tam da
sarıldığımız yavan umudun kendisi oluyor. Hatırlayınız Nietzsche'yi
“umut en büyük kötülüktür,
işkenceyi uzatır” demişti en vakur haliyle. Bugün umut, fakirin ekmeği değil, halkın afyonudur. Gereğinden fazla umut etmeyin.