En tepeye tırmandı ve uçtaki taze dala çekti bedenini. Dalın tazeliğinin kendi bedeninin ağırlığını taşımakta zorlanan esnekliğini fark etse de umursamadı, esnekliği zorlarcasına bedenin ağırlığını verip dalı hafif hafif salladı. Rahatlamak için hep çıktığı bu yer, izlerken huzur bulduğu bu taze dalların varlığı şimdi ona Kendi zayıflığını hatırlattı. Ne olacaktı ki bu dal bedenini taşımasaydı , çarpacağı yer Sonje'nin kelimelerinden daha fazla acıtamazdı!
Bağlantıları kesilmişti ama Sonje'nin kelimeleri beyninin her nöronuna aşağılamasını bağırırcasına akmaya devam ediyordu. Zihnindeki yankı'yı susturmak istercesine kapattı gözlerini Numi ama zihni Sonje'nin sesiyle haykırmaya devam etti..