Zebaniler, günah işledikleri uzuvlarından tutup ateşe atıyorlardı erkek ve kadınlar. Galiba en çok da kadınları. Giydikleri alev, yedikleri leşti. Ve azaplarında son yoktu. Çünkü zebanileri, azap çekenlerin yalvarmalarını ve yakınmalarını duymasınlar diye, sağır ve dilsiz yaratmıştı Allah.
Yalnızca bir isimden, duymayan, hissetmeyen, bilmeyen bir kaya parçasından ibaret olduğumu söylediler. Oysa duyardım, hissederdim, bilirdim, bir kaya parçasından ibaret olsam da. Onların kaderine yalnızca ben hükmederdim.