Değişim beklentisi olmayan kalıcı her durumda, her insanın zihni uzun veya kısa vadede, kendi doğal ve kanıksadığı sakin duruma geri döner. Refaha erdikten sonra eski sükunete doğru geriler; felaketle karşılaştığında da bir zaman sonra gene sakinliğe doğru yükselir. Eğer bu düşünce doğruysa hepimiz "hedonistik koşu bandı" nın üzerinde takılıp kalmışız demektir. Koşu bandında egzersiz yaparken yaparken hızı istediğimiz gibi arttırabiliriz ama sonuçta hep aynı yerde koşup dururuz. Gerçek hayatta da istediğimiz kadar çalışabilir, zenginlik, tarlalar, bağlar ve sevgililer edinebiliriz ama olduğumuz yerde sayarız. "Doğal ve olağan dinginlik modu" muzu değiştiremeyeceğimizden servetimiz bizi daha önceki durumumuzdan daha tatminkâr bir noktaya taşımaz, sadece beklentilerimizi yükseltir.
Reklam
Haz, amaçları gerçekleştirmekten çok ona kavuşmak için yapılan yolculuktan gelir. Shakespeare bunu mükemmel bir şekilde ifade ediyor: "Elde edilmeye görsün, her şey biter. Asıl zevk bir şeyin peşine düşmekte."
Aslında, bir amacın peşinden giderken önemli olan yolculuktur, varış yeri değil. Kendiniz için canınızın istediği bir hedef belirleyin. En çok hazzı, sizi amacınıza yaklaştıran her adımla, o yolda yürürken alırsınız. Başarının nihai anı çoğu zaman uzun bir yürüyüşün sonunda , ağır sırt çantanızı yere indirdiğinizde duyduğunuz hazdan farklı bir şey değildir. Sadece bu hazzı yaşamak için yürüyüşe çıktıysanız gerçekten size söyleyecek lafım yok. İnsanların bazen tek derdi bu oluyor, bir iş üzerinde çok çalışıp sonunda özel bir keyif yaşamayı bekliyorlar. Ama başarıya ulaştıklarında mütevazi ve kısa ömürlü bir hazdan başka bir şey yaşamadıklarında şarkıcı Peggy Lee'nin şarkısındaki gibi şunu soruyorlar: " Hepsi bu kadar mı?"
İdealizm kolaylıkla bir tehlikeye dönüşebilir; çünkü amacın aracı haklı kıldığı inancını neredeyse kaçınılmaz olarak beraberinde getirir. İyilik veya Tanrı uğruna mücadele ediyorsanız önemli olan sonuçtur, yöntem değil.
Bizden bir şey isteyen insanlar önce bize bir şey vermeye çalışırlar.
Reklam