Tüm insanlar aynıdır: Kendileri bir başkasının cebinden alırken yüzleri aydınlanır, gülümserler, ama kaybetme sırası onlara geldiğinde yastaymış gibi ağlarlar.
Travmanın kendine has bir dili vardır; kelimeleri eksilten, duyguyu boğan, insanı duygusunun ağırlığı altında ezen bir dil. İnsan, kaldırabileceğinden fazla acıyla karşılaşınca bazen en insani tepkisini bile kaybeder.