Kitabın dili çox sadə, axıcı olsa da, sonluğu heç bəyənmədim. Sanki yazarkən yazıçını kimsə çağırıb o da davam edə bilməyəcəyini anlayaraq kitabı tələsik sonlandırıb. Kiçik bir müddət ərzində bir neçə insanın həyatına toxunur, bizi onların evinə, həyatına qonaq edir, beləcə, maraqlı bir hekayə qurur, ancaq bir cümlə var ki, onun təsirindən qurtula bilmir. Ümumiyyətlə, kitabın ərsəyə gəlməsində sadəcə bir cümlənin rolu var deyə düşünürəm. Kiergaarddan oxuduğu "Kırdakı zambak və gökteki kuş" yazıçıya necə təsir edibsə, ona sonluğu açıq bir kitab həsr edib. Məncə bu cümlə uğruna maraqlı bir esse də yazmaq olardı. Ya da kitabda mövzunu fəlsəfəyə gətirərək samballı bir sonluq.