Göğsümün kafesinde salyalı bir köpek,
Dişleri öfke, gözleri kanlı bir nöbet.
Tam "iyileştim" derken, kırılıyor kanadım,
Yine kendime çarptım, yine yarım kaldı adım.
Ne dostun nefesi, ne dermanın eli yetti,
Sustukça sustum ama bu uğultu hiç bitmedi.
Affettikçe çoğaldı, bölündü bin parçaya,
Ruhumun aynası sığmıyor artık bu feryada.
Oysa dervişlik yoluydu kalbimin muradı,
Ahlaktı, edepti, sevgiydi dilimin tadı.
Tohumum mu yanlıştır, toprağım mı kurak?
Nolur durun artık, nolur benden uzak!
İyiyle hemhal olup, güzelde erimek,
Şu hırçın nefsi bir nebze ehlileştirmek,
Merhamet hırkasıyla yollarda yürümek istiyorum.