Nur
@Nur_Sumy
Sadece insan..
- Ah! Hayvanlarla başımız sürekli dertte, diyor Mishima, yaldızlı kurbağalar olsun, üçgen başlı yılanlar olsun, karadul örümcekleri olsun... Hepsiyle başımız dertte, diyerek açıklamaya devam ediyor mümessile, sorun şurada, insanlar o kadar yalnız ki satın aldıkları zehirli hayvanlara bağlanıyorlar. Hayvanlar da ilginç, hissediyorlar durumu ve ısırmıyorlar o insanları. Hatırlıyorsun değil mi Lucrèce, bir keresinde bir kadın müşteri bizden zehirli yerörümceği almıştı, dükkâna geri geldi. Çok şaşırmıştım, iğne satıp satmadığımı sordu. Ben gözlerini oymak için istiyor sandım. Hiç ilgisi yoktu, Denise adını verdiği örümceğine incili pamuk patikler örecekmiş meğer. Arkadaş olmuşlar, kadın da çantasında taşıyordu zaten hayvanı. Çıkardı ve avcunda dolaştırdı. Ben "koyun çantanıza!" diye bağırıyordum telaşla, o ise gülüyordu "Denise tekrar yaşama zevki verdi bana" diyerek.
Reklam
Birçok insan acemilik ediyor.. Biliyor musunuz, yüz elli bin insan intihara teşebbüs ediyor ve yüz otuz sekiz bini başarılı olamıyor. Ve bu insanların çoğu daha sonra tekerlekli sandalyeye mahkûm olarak yaşıyor, yaşam boyu sakat kalıyorlar, halbuki bizde... Bizim intiharlarımız garantilidir. Sonu ölümdür, öyle olmadığında para geri verilir! Haydi, haydi, pişman olmayacaksınız bu alışverişten, sizin gibi bir atlet!.. Derin bir nefes alıyorsunuz ve hop, iş bitiyor! Ayrıca her zaman şunu söylerim, insan bir kez ölür ve bunun unutulmaz bir an olması gerekir.
Medeni denilen Fransa 1978e kadar giyotinle idam ediyordu ne acı1000Kitap
Adını okuduğumda sonunun nasıl biteceğini anlamış olmama rağmen son sayfaya kadar bir umut belki diye bekledim. O kadar gerçekçiydi ki çoğu zaman acıyarak, bazen üzülerek arada bir de yersiz yapılan şakalara gülerek okudum. İdam hakkında ki düşüncelerimi sorgulatan bir ön sözün ardından duygu yüklü hikaye beni tamamen dağıttı. Sefilleri okudum evet yazarın usta kaleminin yazdıklarına önceden şahit oldum ama bu kitabın ön sözü beni o kadar etkiledi ki hikaye kısmından çok yazdığı bu, manifesto; yaşanan acıları, yapılan hataları tek tek örneklerle açıklayıp, suçluya verilen idam cezasının yanlışlığına dikkat çekerek sizi bir şekilde ikna ediyor. Hakeza ben artık eski ben değilim ve sanırım kitap amacına böylelikle ulaşmış oldu.
Ah! Bir hapishanede olmak ne büyük bir alçalma! Burada her şeyi kirleten bir zehir var. Burada her şey, on beş yaşında bir kızın şarkısı bile yozlaşıyor! Burada bulduğunuz bir kuşun kanadında çamur vardır; koparıp kokladığınız güzel bir çiçek iğrenç kokular yayar.
Reklam