Ayşe Nur
@Nur_bk
Hayatı gerçekçi bir şekilde betimliyor. Hayatın ortasında, bir cümlenin ortasında ölüveriyorsun.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Kitap John Green’in New York Times 1.lik Ödülü başta olmak üzere pek çok ödül almış bir kitap. O yüzden baya umutlu başladım okumaya. Umduğumu da bulum. Yazım tarzıyla olsun, içtenliği ve olayları ele alış biçimiyle olsun, anlattığı olaylar bakımından olsun beni derinden etkileyen bir kitap oldu. Eminim okuyan büyük bir kesim de benim gibi hissediyordur.
Akıcı bir dil, duru bir anlatım ve içten bir üslup… Kitabı elinize aldığınız anda ister istemez onun dünyasına dalıyor ve çıkmak istemiyorsunuz. Karakterlerle birlikte ağlayıp, onlarla gülüp, onlarla âşık oluyorsunuz. Onların duygularını kendi duygularınız kadar net hissedebiliyorsunuz.
Konuya gelecek olursak, hayatın en büyük gerçeği olan ölüm aslında konu. Ölümle burun buruna hayat süren gençler ve ölüm onları yakalayana kadarki sürede yaşayabildikleri…
En karanlık günlerinde giriyorlar belki de birbirlerinin hayatına. Ölümün yan etkileriyle baş etmeye çalışırken destek oluyorlar birbirlerine. Çokça acı çekiyorlar belki ama mutluluğun değerini de böyle anlıyorlar. Çünkü acı olmadan mutluluğun değerini bilemeyiz.
Bana kalırsa kitapta hepimizin çıkarması gereken dersler var. Çünkü ölüm hepimiz için var.
"Çocukları kurtardım." Dedi.
" Geçici olarak," dedim.
" Tüm kurtarmalar geçicidir." diye karşılık verdi Augustus.
" Onlara bir dakika kazandırdım. Belki o bir dakika onlara bir saat kazandıracak, o bir saat de bir sene. Kimse onlara sonsuzluğu vadedemez, Hazal Grace. Ama benim hayatım onlara bir dakika kazandırdı. Ve bu bir hiç değil."