Çocuk, hiç aklında yokken vicdan ve kültürünün sahibi aziz varlığı babasını telafisi mümkün olmayacak şekilde ansızın yitirince hayatın lezzetini de kaybetti. Ruhunun arkadaşı kitaplarına bakar, cinsi bozukla arkadaşlığa düşmüş kadar sıkılırdı. Düşüncelerinin gezinti yeri kalemine gider, zindana atılmış gibi eziyet çekerdi. İşi gücü odasının bir köşesine çekilerek yetimler gibi ah etmek, hüzünle gözyaşı dökmekti.