Nural
@NuralEyupoglu
Aşk sizi çağırdığı zaman, onu izleyin… Yolları zorlu ve dik olsa da. 
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Bu hep böyledir, sevgi kendi derinliğini bilmez ayrılık vakti gelip çatana kadar.
Çünkü kalmak, gecede yanıp tükenirken saatler, donmak ve billurlaşmak, bir kalıbın içine hapsolmak demek. 
… uzundu yapayalnız geceler; kim çile ve yalnızlığını geride bırakabilir ki içi sızlamadan? 
İnsan Olmak, adından da anlaşılacağı gibi büyük iddialarla değil, basit ama zor sorularla ilerleyen bir kitap. Engin Geçtan, insanı ne yüceltmeye çalışıyor ne de yargılıyor; daha çok olduğu haliyle, zaaflarıyla, çelişkileriyle masaya yatırıyor. Kitabı okurken bir psikoloji kitabı okuduğumu sık sık unuttum; çünkü anlatılanlar akademik tanımlardan çok, günlük hayatta kendimi ve çevremdeki insanları yakaladığım anlara benziyordu.
Kitabın en çarpıcı yanı, “normal” dediğimiz pek çok davranışın aslında birer savunma mekanizması olabileceğini göstermesi. İnsanların çoğu zaman gerçekten istediklerini değil, alıştıklarını ya da onaylanacağını düşündüklerini yaptığını fark ettiriyor. Bunu yaparken de okuru suçlamıyor; aksine “hepimiz böyleyiz” diyerek rahatlatıyor ama aynı anda dürüst bir yüzleşmeye zorluyor.
Engin Geçtan’ın dili sade, akıcı ve yer yer rahatsız edici derecede gerçek. Bazı cümleler insanın içini sıkıyor çünkü kaçmak istediğimiz gerçeklere dokunuyor. Kendimizi tanıdığımızı sanarken aslında ne kadar otomatik yaşadığımızı, ne kadar çok rol oynadığımızı sorgulatıyor. Kitap boyunca sık sık durup “ben bunu neden böyle yapıyorum?” diye düşündüm.
İnsan Olmak, okuduktan sonra hemen kapanıp unutulacak bir kitap değil. Bitince insanın bakışı biraz değişiyor; hem kendine hem başkalarına karşı. Daha anlayışlı ama daha farkında bir yerden bakmaya başlıyorsun. Belki de kitabın asıl gücü burada: insana “mükemmel olmayı” değil, kendini görmeyi teklif etmesinde.
Kısacası bu kitap, insanı anlatıyor ama en çok da okuyan kişiyi. Rahatlatmıyor, süslemiyor, ama gerçek hissettiriyor. Ve bence tam da bu yüzden etkileyici.
