“Yakmak istersin ya hani geçmişe dair elinde kalan bütün anıları. İzlersin ateşin içinde kül oluşlarını. Son anda bir pişmanlık hissi gelir, elini alevlere sokarak yarısı yanmışları çıkarırsın ne kurtarabilirsem edasıyla ateşlerin içinden. İşte tam da öyleyim.. Son anda kurtarılmış ama eksik ama yarım ve asla tamamlanmayacak durumdayım. Artık hafızamda bölük pörçük en güzel anılarım. En son ne zaman gönülden güldüm bilmiyorum. Canımın en çok yandığı o anda çok seslidir kahkahalarım. Bastırmak için, görülmesin, duyulmasın diye içimdeki acı çığlıklarım. Güzel güldüğümü söylerler, doğru sanırım. Çünkü güneşin ateşini kıskandırır içimdeki yangınım..”