İnsanoğlu böyle geçicidir. Kendi varlığına en çok inandığı, sevdiklerinin anılarında ve kalplerinde derin izler bıraktığını sandığı yerlerde bile, hızla silinip gider.
Bazen ben onu dünyadaki her şeyden daha fazla severken ve kendimi ona adamışken, sadece onu düşünüp, başka hiçbir şey istemezken, onun nasıl olup da bir başkasını sevebildiğini, buna nasıl cüret ettiğini anlayamıyorum.
Ve dostum , bu küçük meselede de bir kez daha gördüm ki, yanlış anlamalar ve ihmaller, dünyaya şerden ve günahkarlıktan çok daha fazla kötülük getiriyor .
Can dostum, kesinlikle haklısın. Eğer köhnemiş insanoğlu -neden böyle olduklarını bir tek Tanrı bilir - ısrarla geçmiş acılarını hatırlamayacak olsa ve o anki sükunete kendini bıraksa , o zaman çok daha az acı çekerdi .