Nurseda
@Nurseda_o
İnstagram: Nurseda.o
Biliyor musun, ben evimi de okşarım. Şu gördüğün tırabzanı vallahi de billahi de sadece tutunmak için kullanmıyorum. Tırabzanı okşuyorum. Kendimi biliyorum, böyleyim.
İşte her şey buradan başlıyor.
Reklam
Aslında iyiliği kötülükten ayırt edemeseydik sonsuz bir cennette yaşayabilirdik. Farkında olmak, iyiliği kötülükten ayırt etmek aslında cehennemi de kabul etmek demek. İyiliği kötülükten ayırt etmeye başladığında kendi cehennemine düşüyorsun.
Her şeyin bir şekilde dönüp dolaşıp gelip kendi hikâyem de buluştuğu bir yer var. Ben bu yeri bulduğum zaman başıma gelenleri sakince anlamlandırıp adlandırabiliyorum. Böylelikle büyük insanlık hikâyesinin bir parçası oluyorum.
Bilmem kaçıncı bin yıldaki Asurlu da bizimle aynı şeyi söylüyor; "Bu dünyada dayın olacak kardeşim,” diyor. “Hiç kimselerin yoksula baktığı yok," diyor. "Varsa yoksa ünlü şanlı adamlar," diyor. Yahu biz bu klasik ilkel komünal toplum, bu feodal toplum, efendim bu kapitalist toplum diye ayırt etmiyor muyduk? Aramızda pek de fark yokmuş meğer.
Tek başınasın, akıl danışacağın kimse yok, sığınacağın bir merkez yok. Sanki kocaman gezegenin ortasında bir başınasın ve birinin ölüm kalım meselesi seni bekliyor... Baş edeceksin. Bazen korkak ve çaresizsin. Bu hâl insanı çok büyütüyor. Ondan sonra "Bana bir şey olmaz ki..." diyorsun. Biraz dinlemeye başlıyorsun. Cesaret geliyor. O meşhur lafa benziyor sanki; "Öldürmeyen şey seni güçlendiriyor." Ne görürsen gör, neye tanık olursan ol, "Ben onun daha acayibini yaşadım, ne olacak ki..." diyorsun.