Ee, yerdeyim işte, diye düşündü. Yatakta ya da bambaşka bir yerde değil de burada olunca daha mı kötüymüş hayat? Yoo, hayat her şeyiyle aynı. İnsan kafasının içinde hayatı oradan oraya götürüyor. Burada uzanmışım, halının iğrenç tozunu ciğerlerime solumuşum, bedenimin ağırlığının altında sağ kolumun yavaş yavaş uyuştuğunu hissetmişim, ne fark eder? Herhangi bir deneyimden esasında hiçbir farkı yok.
Biliyor musun, ben evimi de okşarım. Şu gördüğün tırabzanı vallahi de billahi de sadece tutunmak için kullanmıyorum. Tırabzanı okşuyorum. Kendimi biliyorum, böyleyim.
İşte her şey buradan başlıyor.
Aslında iyiliği kötülükten ayırt edemeseydik sonsuz bir cennette yaşayabilirdik. Farkında olmak, iyiliği kötülükten ayırt etmek aslında cehennemi de kabul etmek demek. İyiliği kötülükten ayırt etmeye başladığında kendi cehennemine düşüyorsun.