Dairede hiç kimseyle canım konuşmak istemezken,bazen konuşmayı bırak,arkadaşlık kurmak için uğraşırdım ve iğrenme aniden yok olurdu.Kim bilir,aslında bu,kitaplardan edindiğim bir duyguydu.
Öfkemden ağzım köpürmüşken bile biraz güleryüz gösterilip önüme şekerli bir bardak çay sürüldü mü yumuşayıverirdim.Üstelik duygulanırdım da...Ama sonradan kendime kızar,utancımdan aylarca uyuyamazdım.Huyum böyle işte.