Ancak başlangıçta ezik-mazlum kitlelerin dini olarak söylemleşmelerine karşın, Hıristiyanlık ve İslamiyet özelinde de görüldüğü gibi, bu dinler birer "imparatorluk söylemine", yani "fetih yapıp ganimet toplayan", "topraklarını savaşarak büyüten" ve kaynakları kontrol eden güçlü siyasal aygıtların söylemine dönüşmüşlerdir.
Kabileciliğin ve patolojik narsisizmin kurmaya çalıştığı ikna mekanizmaları, olmamış şeyleri olmuş gibi, olmuş şeyleri ise olmamış gibi sunmakla kalmaz; tarih ile bugünü, mitoloji ile gerçeklik arasındaki algıyı yeniden yazar. "AKP'den önce demiryolu, fabrika, buzdolabı, havaalanı, üniversite yoktu" vb. söylemlerde olduğu gibi, burada önemli olan, kendi mükemmellik ve lütfedicilik senaryosuna uygun olarak üstünlük-kompleksinin tatmin edilmesidir.
otoriter İslamcı popülizmin restorasyon ve reenkarnasyon girişimleri, geçmiş şanlı günler bir tarafa, daha yüksek bir yoksullaşma, güvencesizleşme ve itibarsızlaşmadan başka bir sonuca yol açmamıştır.
Kolektif patolojik narsisizmin derinlerinde yatan öz-saygı eksikliği o kadar yüksektir ki, grubun ya da liderinin iltifat ve ihtişam bağımlılığı oldukça yüksektir. Bu ise sadece bir eksikliğin ve mükemmel olmayışın dışavurumu olmakla kalmaz, aynı zamanda "ayrıcalıklı ve istisnai muamele görme" gereksiniminin ne denli yüksek olduğunun da ispatıdır.
kabileci asabiye ile narsisizm siyasetini buluşturan şey, kendisini yetersiz hisseden topluluğun liderine ve topluluğun kendisine duyduğu mükemmelleştirme ve yetkinleştirme gereksinimidir; bir tür telafi mekanizmasıdır. Narsisizm kültürü, kendi üyelerini ve gözde liderini mükemmelleştirirken, muarızları ve muhaliflerini acımasızca özürlü ve ayıplı varlıklar olarak damgalar. Mitolojideki Narcissus kendi güzelliğine ve mükemmelliğine hayran iken, siyasetin narsisist özneleri kendi etraflarında eksikliklerini, yetersizliklerini, taşıdıkları kompleksleri ve yetersizlik hislerini gizleyebilecekleri bir dışsal mükemmellik aurası yaratırlar.