Bu dünyada hiçbir şey kalıcı değildir. Mutluluk,bir kez geldikten hemen sonra azalır. Biraz zaman geçince bitmeye yüz tutar. En sonunda da tükenir ve biz her zamanki ruh halimize döneriz. Tıpkı suya atılan bir çakıl taşının yüzeyde oluşturduğu dalgalar ve sonra o dalgaların giderek kaybolması gibi.
Şurada görünen ailemin evi değil mi? Pencerinin kenarında annem oturmuyor mu? Anne ,anneciğim mutsuz oğlunu gelip kurtar! Ağrıyan başına bir damla gözyaşı damlat! Görmüyor musun ona nasıl işkence ediyorlar? Zavallı öksüzünü bağrına bas! Ona bu dünyada alacak nefes kalmadı; onu her yerden kovalıyorlar.
Anne,anneciğim şu zavallı yavruna acı!