Şermin Yaşar’ın öykü kitaplarının bende yarattığı hisleri, öykülerinden birinde geçen cümleyle açıklayabilirim: “Bir fotoğrafa, mutluluk, sevinç, şaşkınlık, hüzün, kırgınlık, hayranlık, pişmanlık, adını dilcilerin koymayı akıl edemediği yüzlerce duygu sığabilir mi?” Sığar… ve bu, yazarın öyküleri için de söylenebilir. Üstelik öykülerin içlerinde bir de mizah öğesi var; öyle ki okumaya doyamıyorsunuz. Bu kitaptaki öyküler içerisinde en sevdiklerim, “Diğer Müjdatlar Gibi”, “Kız Kim?” “Yine Muazzez”, “Bize Bi’Çay” ve “Tüh” oldu.