Yaşlı derviş son nefesini vermek üzereymiş.
Genç derviş, hayatın gerçeğini bilse bilse ancak o bilir, diyerek yanına gitmiş.
"Derviş baba hayat neydi?" diye sormuş. Bunun üzerine yaşlı derviş gülümsemiş.
"Bir andı oğul", demiş "sadece bir andı..."
Reklam
Psikoterapistin saydam olmadan pek etkili olamayacağına inanıyorum.
Kendisi kişisel olarak var olmadan, başkalarını nasıl var olmaya davet edebilir ki?
Ahlak kurallarına tabi olunmadan nefsin cilalanması sonucu, 20. yüzyılın sonlarına doğru, yeni bir insan modeli oluşturulmaya başlandı.
Bu model, ahlaki küreselleşme süreci sayesinde sessizce tüm dünyaya yayıldı.
Duygusal açıdan sığ, derinliklerden kopmuş; özellikle karşılıksız sevgi, diğergamlık, vefa, kadirşinaslık, sezgi, yaratıcılık, estetik ve bütünsel görüş gibi asli insanlık duygularına yabancılaşmış;
insan ilişkilerinde yakın gibi görünse de aslında çok mesafeli, yalnız, menfaatçi, istismarcı, rekabetçi, cinsel açıdan ahlaksızca çok eşli, hayasızlığı özgürlük ve cesaret sanan, yaşlanmaktan ve ölümden bucak bucak kaçan, psikosomatik hastalıklardan mustarip, kronik derecede kaygılı, çevresine ve kendi kendisine Öfkeli bir insan...
Çoğunluğu bu tarz insanlardan oluşan bir medeniyet, "kendini aşırı önemseyen enaniyet ahlakı" olarak nitelendirildi.
(Aydınlanma'nın yükselişi ve
Hristiyanlığın çöküşü ile birlikte)
İnsanoğlunun giderek maddi dünyaya egemen olmasıyla, "Tanrı'sız tanrılaşma" dönemine girildi.
(Aydınlanma hareketinden sonra
Hristiyanlığın çözülüşü ile birlikte),
İlahi referans, yani vahiy mesajı ortadan kalkınca "hakikat" parça parça tezahür etmiş, bilerek veya bilmeyerek her defa kendini "peygamber" sanmıştı.
Freud, Marx, Nietzsche, Darwin gibi düşünürlerin tarzları dikkate alındığında, bu peygamberlik Kompleksi çok bariz bir şekilde görülmektedir.
Reklam