Evler ana rahmi hepimizin. Tenimizin rengi, hançeremizde ses, gözümüzün ışığı. Gücümüz ve güçsüzlüğümüz, dünyaya karşı. Özürlerimiz, özlemlerimiz, hüzünlerimiz. Ilık minderi dar vakitlerimizin. Bilen ve koruyan.
İçimdeki acı büyüyor. Almak istediklerim vermek istediklerimden hesap soruyor. Ayaklarımı uzatsam kalacağım oracıkta. Çıksam dağılacağım. Sen sormuştun bana bir gün, ilk ne zaman vazgeçtin benden? İlk gördüğüm gün diyemedim. Saçlarım uzundu o zaman. Elime takılırdı. Sonra ellerin saçımda kalırdı. Gözlerimin içine bakınca anlardım mesafeyi. Kaldırımdan yürürüm dedim. Karşıya geçmeden. Öldürdün beni oysa.