Bazı kişiler tanrılar tarafından gerçekten sevilir ; bu sevgiye layık olmaları da şart değildir. Hiçbir çaba göstermeden, plan yapmadan her şey ayaklarına gelir.
Arzuladığımız şeylerin çoğu zaman mahvımıza yol açacak şeyler olduklarını öğrenmeliyiz. Gerçekliğimizi korumak adına hayallerimizden vazgeçmeyi öğrenmeliyiz.
Gelecek umutlarımızın mı yoksa karabasanlarımızın mı yarını olacak? Özgürlükle mi donanacak yoksa kölelikle mi ? Sonuçta bilim kurtuluşumuzun mu aracı olacak yoksa felaketimizin mi ? Bir yaratıcının aydın yardımcıları mı olacağız, yoksa adi büyücü çırakları mı ? Daha iyi bir dünyaya doğru mu gideceğiz, yoksa "dünyaların en iyisine" mi?