Mert
@Obliviateh
Oysa bir Hogwarts mektubu ile hayata yeniden başlayabilirdim.
22 Aralık
80 okur puanı
Kasım 2021 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Ah Aziz Bey...1000Kitap
Aziz Bey Hadisesi, insanın içini rahatsız eden ama bir o kadar da gerçek hissettiren bir hikâye sunuyor. Ayfer Tunç bu romanda büyük olaylar yerine tek bir karakter üzerinden derin bir insan çözümlemesi yapıyor.
Aziz Bey; dediğim dedik, kendini merkeze koyan bir adam. Ama hikâye ilerledikçe o sert görüntünün altında yalnız, kırılgan ve merhamete muhtaç birine dönüşüyor. Kitabın başında ve sonunda okuduğum Aziz Bey aynı kişi gibi gözükse de değildi.
Okurken Aziz Bey’de sanırım babamı gördüm. Kendini dünyanın merkezi sanan ama yaşlandıkça bir çocuk kadar kırılgan hale gelen o tanıdık figür… Bu da kitabı benim için daha kişisel bir yere taşıdı.
Kısa ve net söylemek gerekirse: Aziz Bey Hadisesi, insanı kendi hayatındaki “Aziz Bey” ile yüzleştirmeyi başarıyor.
Reklam
Lezzetin Hükümranı: Pir-i Lezzet1000Kitap
Pir-i Lezzet, yemek yapmanın sadece bir ihtiyaç değil, başlı başına derin bir ilim olduğunu hissettiren bir roman. Hikâye, aşçıların piri kabul edilen ve bin yılda bir yeryüzüne geldiğine inanılan “Pir-i Lezzet” etrafında şekilleniyor. Mutlak damağa sahip bu karakter; en ince tatları ayırt edebilen, lezzetlere hükmeden neredeyse efsanevi bir figür. Onun aşk uğruna Osmanlı İmparatorluğu’nu karşısına alışı ise hikâyenin en çarpıcı yönlerinden biri.
Saygın Ersin, Osmanlı dönemini savaşlardan çok gündelik hayat ve mutfak üzerinden anlatmayı tercih etmiş. Bu da kitabı farklı ve özgün kılıyor. Olay örgüsü yer yer tahmin edilebilir olsa da anlatım hiçbir zaman sıkıcıya düşmüyor. Zaman atlamaları (flashbackler) ise kafa karıştırmak yerine hikâyeyi destekliyor.
Kitabın en güçlü yanı, anlatılan yemeklerin neredeyse hissedilebilir olması. Okurken sadece okumuyor; kokuyu alıyor, tadı hissediyorsunuz. Bu da metni oldukça canlı kılıyor.
Kitapta geçen Itırlar Hanım ise benim için ayrı bir yerde duruyor. Zarafeti, inceliği ve özellikle kokularla kurduğu o derin bağ, onu diğer karakterlerden bambaşka bir noktaya taşıyor. Sanki bulunduğu her sahneye görünmeyen ama hissedilen bir iz bırakıyor. Ondan o kadar etkilendim ki, keşke kurgusal bir karakter olmasaydı da onunla tanışma fırsatım olsaydı diye düşündüm.
Kısa ve net söylemek gerekirse: Pir-i Lezzet, hem konusu hem de kurduğu atmosferle farklı bir okuma deneyimi sunuyor. Ve en önemlisi, Saygın Ersin’in diğer kitaplarını merak ettirmeyi başarıyor.
Uykuda Açılan Yaralar1000Kitap
Nermin Yıldırım’ın Rüyalar Anlatılmaz kitabını okurken bir kez daha şunu fark ettim: Birden fazla bakış açısından anlatılan hikâyeler beni her zaman daha çok içine çekiyor. Çünkü böyle kitaplarda karakterler sadece beyaz ya da siyah değildir; herkesin içindeki beyazın ya da siyahın neden ve ne ölçüde ortaya çıktığını görürüz. Bu kitap da tam olarak bunu yapan, karakterlerini yargılamadan anlatan metinlerden biri. Farklı karakterlerin gözünden aktarılan olaylar, hikâyeyi tek bir doğruya sıkıştırmak yerine genişletiyor ve okura düşünme alanı bırakıyor.
Kitabın en güçlü yanlarından biri karakterleri oldu benim için. Her karakterde az ya da çok ya kendimden ya da çevremden bir parça buldum. Bu da anlatılanların kurgu olduğunu unutturup hikâyeyi fazlasıyla tanıdık hâle getirdi. Yazarın insan psikolojisini bu kadar yakından gözlemleyebilmesi gerçekten etkileyici.
Karakterlerin iç dünyasına girme konusunda kitap oldukça yoğun. İç tahliller fazla ama bu asla kitabı ağırlaştırmıyor. Aksine, akıcı bir dili olduğu için sayfalar fark etmeden ilerliyor. Psikolojik derinlik ile akıcılık arasındaki denge çok iyi kurulmuş.
Finale gelirsek… Sonu açıkçası beklediğim gibi bitmedi. Ama bu, kitabı sevmediğim anlamına gelmiyor. Tam tersine, şaşırtmayı başardığı için bende daha kalıcı bir etki bıraktı. Her şeyin net ve konforlu şekilde bağlanmaması, kitabın ruhuna daha çok yakışmış.
Genel olarak Rüyalar Anlatılmaz, insanın kendi iç sesine kulak kabartmasına neden olan, karakterleriyle düşündüren ve kolay kolay zihinden çıkmayan bir roman. Psikolojik derinliği olan, çok sesli anlatımları sevenler için kesinlikle doğru bir kitap.
Cennetin Çocukları
Alamut’u uzun zamandır okumak istiyordum ama bir türlü fırsat bulamamıştım. En sonunda aldım ve hemen okumaya başladım. Açık konuşmak gerekirse… keşke çok daha önce okusaymışım. Bitirdiğimde içimde beliren ilk düşünce tam olarak buydu.
Hasan Sabbah hakkında ne düşünürsek düşünelim(evet, yöntemleri çoğu zaman insanlık dışı, acımasız ve hatta ürkütücü) ama bu durum onun zekâsını, ileri görüşlülüğünü ve kurduğu düzenin ustalığını asla gölgelemiyor. Bartol, Hasan Sabbah’ın kurduğu sistemin ne kadar sağlam, ne kadar ince hesaplarla yürüdüğünü öyle net anlatıyor ki bazen tüyleriniz diken diken oluyor, bazen de “adam gerçekten akıllıymış” demekten kendinizi alamıyorsunuz.
Kitabı okurken sürekli durup altını çizdiğim satırlar oldu. Hatta bir noktada çizmekten çok, sanki kitapla sohbet etmeye başlamış gibi hissettim. Çünkü hem bireysel hem de kitlesel olarak insana dokunan, tam yerinde ve tokat gibi mesajlar taşıyan birçok bölüm var.
Alamut sadece tarihi bir roman değil; güç ilişkilerini, manipülasyonu, inanç sistemlerini ve insan psikolojisinin karanlık tarafını çok sakin ama aynı zamanda sarsıcı bir dille anlatıyor. Dönemin atmosferi içinde akıp giderken, bir anda günümüzle ilgili çıkarımlar yaparken buluyorsunuz kendinizi. İnsanlık değişmiyor, sadece sahne dekoru değişiyor gibi.
Bu kitap, sadece hikâye anlatmıyor; düşündürüyor, sorgulatıyor, rahatsız ediyor ve bir yandan da büyülüyor. Hasan Sabbah’ın her hamlesi “liderlik” kavramına yepyeni bir açıdan bakmanızı sağlıyor.
Fedailerin Kalesi Alamut
Vladimir Bartol
Kuşaktan Kuşağa Aktarılan Sessiz Yaralar
Alex Schulman’ın Malma İstasyonu, üç kuşağın yaşadığı benzer olayların birbirini nasıl tekrarladığını anlatan bir roman. Kitabı okurken en çok düşündüğüm şey şu oldu: Ebeveynler arasındaki ilişki,
Reklam