Kendimi rezil mi ettim ey insafsız insanlar?
Fakat gerçeğin yanında benim ne önemim var?
SAFFET: Ne oldu böyle birdenbire Coşkun Bey?
COŞKUN: Ben oldum artık Saffet.
Hayatımla oynuyorum. (Emel'in ellerini tutar.) Fakat bana acıyın, çünkü oyunlara ihtiyacım var. Ne var ki hiçbir şeyin sonunu getiremiyorum, oyunlarım hep yarıda kalıyor, fakat sizi sonuna kadar seviyorum.
"Artık hayatımın yarısını yaşıyorum, yarısını oynuyorum."