Röntgenci Hanım
@Ofbeyeterrr
Şu anda okuduğu kitap
İnsan bilmek ihtiyacından yoksun, inandıklarıyla döndürürdü bu değirmeni. Hatta bir şeyi yaşamak istediğine kendini inandırır da inandığını yaşardı. Her zihin, kuralları kendince yazılmış bir evrendi. Ama hayat bunu bizlere sezdirmemeye özen gösterir, kodlar verir, çözmemizi istemediği şifreler sunardı. Cevap orada demek için, gerçeğin sorumluluğundan sıyrılmak için yapardı bunu. Ve biz, aslında neler yapabileceğimizi görmeden, hiç bilmeden, o kodları çözemeden, belli paradigmaları düşüncelerimize mesken tutar da yaşadığımızı zannederdik.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
...inzivanın doğası böyleydi. İnsan dışarıdan gizlediği o hassas parçasıyla, ruhuyla temas etmeye görsün bir kere, artık dışarıdaki hiçbir şeyin önemi kalmazdı. Kimsenin bilmediği gizli bir sığınağa girip orada mukaddes bir kitaba dokunmuşçasına güç alırdı varlığından, varoluşundan. Yanlışın gizlenmesine, doğrunun ukalaca gösterilmesine gerek kalmadı mı, dahası doğru ve yanlışın yalnızca seçimlerin sonucunda elde edilen birer hayat parçası olduğunu kendine dokunup da anladığında (parçalar bütünün toplamından fazla değil miydi zaten?) dışarıda ipini koparmış vahşi bir hayvan gibi sağa sola saldıran hayattan kendisini dikenli teller inşa edip de koruduğunda, binlerce yıldır tüm varoluşları sahte bir şaşaayla etkisiz kılıp insanın kendisiyle rabıtasını her daim koparmaya çabalayan dünya uzaktayken, sahip olduğu gizemli evrenin içinde milyonlarca yıllık sırlara denk geldiğine inanır kendinden geçerdi.
...zaman denen şey bir yanılsamadır. Geçmişin, saatlerin ve günlerin ve haftaların ve on yılların kül kadar ağırlığı vardır; gelecek zamansa, isterse sonsuza dek sürsün, daima saniye saniye yaşanır.
Kimse duvarlara, hapishane misali çentik atmazdı. Hepimiz ömür boyu kaydıyla oradaydık. Günlerin hep aynı olduğu bir ömür. Çetelesini tutmak neye yarardı?