Defnettik. Sanki onu değil de beni koydular mezara… Toprağa giren benim ömrümün diğer yarısıydı. Ümitlerim, hayallerim mahvolmuştu. Aslında ölen bendim, o değildi.
Allah’ıma şükür, o secde yok mu? O huzura çıkmak yok mu? O el bağlamak yok mu? Ondan istemek ve Ona yalvarmak yok mu? İşte ruhun ilacı, kalbin şifası, vücudun direnci buydu.