hesna
@Oggakko
When you’re lost in the darkness look for the light
7 okur puanı
Eylül 2025 tarihinde katıldı
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
İnsan büyüdükçe yalnız yatmaya-olmaya- alışıyor heralde… Çocukken hatırlardım da… her gün bir annemi bir babamı isterdim yanımda. Huzurluydu ,güzeldi,daha hayatın hiç bir stresini yaşamadığım o çocukluğum… ama sonra yıllar geçiyor, o neşe kayboluyor, geriye bir boşluk,hissizlik. Eskiden sımsıcak ve huzur kokan o oda, yerini soğuk bir karanlığa bırakıyor. Hayat insanları öyle yıpratıyor ki… ilişkiler, bağlar, hisler kaybediliyor zamanla. Bana sorarsanız… ben hala bir çocuğum. Büyük bir çocuk ama hala o karanlık odaya birinin girip şefkatle sarılmasını bekleyen bir çocuk… -vebelkideölenekadarbeklemesigerekecekoçocuk-
Kabuslardan çok güzel rüyaların çok daha acı verdiğini söyleyen oldu mu? Ben söylüyorum. Rüyalardan nefret ediyorum. En çok da güzel olanlarından. Çünkü kabuslarda uyandığında ve öyle bir şey olmadığını farkettiğinde rahatlıyorsun… ama rüyalar… onlardan uyandığında ve öyle bir şey “olmadığını” farkettiğinde çok acı veriyor… bu şey gibi… ölen bir kişiyi rüyanda çok güzel bir şekilde görmek gibi… ama uyanınca ve onun yokluğunu idrak edince öylece kalakalıyorsun… ve uyumak bile zehir oluyor insana… ondan sonrası gece 3,4,5…