Okan Asaf
@OkanAsaf
Hedef bir kitap okumak değil okuyan birine dönüşmek.
#168609142
#167188209
Şu anda okuduğu kitaplar
Onlara, pembe tuğlalardan yapılmış güzel bir ev gördüm, pencerelerin kenarında sardunyalar, çatısında güvercinler vardı; diyecek olursanız, böyle bir evi hayal bile edemezler. Onlara, yüzbin frank değerinde bir ev gördüm, demeniz gerekir
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
İlk öykü kitapla aynı adı taşıyan Ay Işığı Sokağı ile başlıyor, Leoporella, Nişan, Leman Gölü Kıyısında Olay’la devam edip, Avare ile son buluyor.
Ay Işığı Sokağı, geminin gecikmesi ile gece trenini kaçıran bir gezgin zamanını geçirmek için kendine yol arkadaşı aramaya koyulu. İstem dışı sürüklendiği gecede başka hayatlara konuk olmayı başar
Leoporella, Ay ışığı gibi kitabın ikinci uzun öyküsü. Evlilik dışı dünyaya gelen Crescenz’in hizmetçilik yaparak geçen uzun yıllarını anlatıyor. Patronuna olan bağlılık mı, saplantı mı, sevgi mi adını bir türlü koyamadığım öykü. Bu kadar duyguların bir arada işlendiği kitabın en sıra dışı öyküsü ve etkileyici öykülerinden biri de Leoporella. Yine sonunda ölüm var.
Nişan, savaşın yakıp yıktığı 1810 yılında Fransızların aralıksız saldırdığı Hostalric’te bir albayın koruduğu erzak konvoyu ormanda ilerlerken İspanyollar tarafından saldırıya uğrar. Albay kurtulur ama gördükleri hissettikleri onu ölümle burun buruna getirmek kadar kötü yapar.
Leman Gölü Kıyısında Olay, 1918 yılında bir yaz gecesinde Villanueva’da göle açılmış bir balıkçı tuhaf bir şey görür. Bitkin düşmüş çıplak bir beden gölde yüzüyordur. Fransa sahilinden beri yüzen adam bir Fransa’nın Rus askeridir. Rus askerin yaşadıkları vatan hasreti onu sonsuzluğa ölüme götürür.
Avare, yirmi bir yaşına gelmiş hala liseyi bitirememiş bir gencin öğretmeni tarafından rencide edilmesini anlatıyor. Buhrana sürüklenen gencin sonu yine ölümdür.
Zweig bu öykülerinde hep ölümün soğukluğunu işlemiş. Hep ölümü düşünmüş. Karakterleri ölümle yaşadıklarından hep kaçmışlar.
Kim dönüp kendi gölgesine bakardı ki? Gölgesinin sadakatle sürünerek ve sessizce adımlarının arkasından geldiğini hissederdi insan, bazen bilincine varmadığı bir dilek gibi önünden acele ettiğini de bildirdi, ama gölgenin parodi yaparcasına aldığı biçimleri gözlemlemeye ve bu çarpıtılmış şekillerin içinden kendi varlığını seçmeye çalışması çok nadirdi.
