Şiir Dağ
@Oksas
Kimliklerden bağımsız, sadece insan…
Şu anda okuduğu kitap
Puan vermedi·424 syf.·
10 günde okudu
·Okunma: 08 Nisan 2026 22:58
·2026 12. kitabı
Reklam
Bataklıkta Bir Hayat
Puan vermedi
Merhaba,
Japonya'da çok okunan bir yarı otobiyografik eser olan "İnsanlığımı Yitirirken" hakkında yazacağım.
Öncelikle Japon kültüründen kitabı ilgilendirdiği kadarıyla biraz bahsetmek istiyorum. Elbette kitabı yalnızca Japon kültürü çerçevesinde değerlendirmeyeceğim; ancak bu kültürel arka planı bilmek, eseri anlamak için önemli bir giriş olacaktır. Japon kültüründe topluma uyum sağlamak yani dışarıya gösterilen yüz ile gerçek duygu ve düşünceler ayrımı oldukça güçlüdür. Aslında evrensel bağlamda modern toplumda bireycilik öne çıkmış gibi görünse de "toplum" kavramı hala otoritesini sürdürmekte ve bu ayrım pek çok kültürde güçlü bir şekilde varlığını korumaktadır. Maske, hem Japonya'da hem evrensel ölçekte yalnızca bir sembol değil; bireyin toplumla kurduğu ilişkide varoluşsal bir zorunluluk, bir yaşam biçimidir. Bir diğer kitabı ilgilendiren özellik ise Japon kültüründe utanç duygusunun belirleyiciliğidir. Öyle ki intihar, çoğu zaman toplumsal/kültürel utançtan bir kaçış yolu olarak karşımıza çıkar.
İşte bu kültürel arka plan bizlere, kitapta karşımıza çıkan temel izlekleri anlayabilmemiz için kritik bir zemin sunacaktır. Kitabın ismi ile devam etmek istiyorum. "İnsanlığımı Yitirirken"...
İnsanlık nedir ki?
Bana sorarsanız cevabım uzun olur; ama şimdilik bu yazıyı uzatmamak için kendi yorumumu geri çekiyorum. Kitabın karakteri —ve anladığım kadarıyla yazarın da cevabı— ise şudur: İnsanlık, toplumdur. Toplumun dayattığı kalıplar, o kalıplara uyum sağlamak ve böylece 'normal' kalmaktır. Yani yazara göre toplumdan uzaklaşmak, kalıpları reddetmek insanlıktan uzaklaşmaktır.
Peki, gerçekten öyle midir? Benim cevabım kesinlikle hayır. Ne var ki karakter, ve aslında yazar da, bu soruya evet cevabı vermekte; çocukluğundan beri sorguladığı varoluşunu bir 'maske'ye
Tam olarak hissettiğim...
“Yaşamam gereken ama yaşayamadığım bir hayat varmış gibi hissediyorum içimde.”
