Kendincebibloggirl
@Okudukcaaaa
Birden Hakan'ı hatırlamıştım. Gidip gönlünü almalıydım altın kalpli, şavalak arkadaşımın. Bu hayatta insanın insana ihtiyacı vardı ve yüreğimin ta derinlerinde bir yerde, onun tek dostum olduğunu hissediyordum. Bak, onu şöyle bir düşünmek bile nasıl da gülümsetivermişti beni. Güneşe karşı şöyle bir gerinip son hız Hakanlar'ın evine doğru koşmaya başladım.
"O masalın sonunu eksik biliyorsun. Aynanın kırıkları gözüne kaçan insanlar ağlayarak kendilerini kurtarabilirler. Gözyaşlarıyla birlikte aynanın kırıkları da akıp gider çünkü. Ama o kırıklar bazılarının yüreklerine saplanmıştır. Böyleleri ne kadar gözyaşı dökerse döksün bir işe yaramaz; onlar her zaman lanetli kalacaktır. "