Şu halde insan küçük bir alem,alem de büyük bir insandır.Bir başka deyişle insan alemin küçültülmüş hali…
İnsan var,taşı mabud edinir,kalbi taştan katı kesilir…Bir damla sudan yaratıldığını unutur,cürmüne ve cüssesine bakmadan alemlerin Rabbine kafa tutma cüretkarlığı gösterir…İnsan var,Rabbinden başkası önünde boyun eğmemek için boynunu kılıcın önüne sürmekten çekinmez,dünya önüne serilse Rabbinden başkasını gözü görmez…
İnsan vardır inancı uğrunda ateşte yanmayı göze alır,insan vardır en ufak bir menfaati için hemcinslerini ateşlere salar.İnsan bu…Bazen çok küstah,bazen çok mütevazı…Bazen çok saldırgan ve haris,bazen çok kırılgan ve naif.
İnsanı yaratan,ona şah damarından daha yakın olan Rabbi onun güçlü ve zayıf noktalarını en ince ayrıntılarıyla biliyor.”Hiç yaratan bilmez mi?”