Dünyada bir tek insana inanmıştım ki, bunda aldanmış olmak, bende artık inanmak kudreti bırakmamıştı. Ona kızgın değildim. Ona kızmama, darılmama, onun aleyhinde düşünmeme, imkan olmadığını hissediyordum. Ama bir kere kırılmıştım. Hayatta em güvendiğim insana karşı duyduğum bu kırgınlık, adeta bütün insanlara dağılmıştı; çünkü o benim için bütün insanlığın timsaliydi. Sonra, aradan seneler geçtiği halde, nasıl hâlâ ona bağlı olduğumu gördükçe, ruhumda daha büyük bir infihal duyuyordum. O beni çoktan unutmuş olacaktı. Kim bilir şimdi kimlerle yaşıyor, kimlerle dolaşıyordu.
Başkalarına merhamet etmek, ondan daha kuvvetli olduğunu zannetmektir ki, ne kendimizinbu kadar büyük , ne de başkalarını bizden daha zavallı görmeye hakkımız yoktur.