Bir travma ya da acı karşısında hrpimiz farklı şekilde davranırız. Bazı insanlar acısını dışa vururken, bazıları onun içinde yaşar. Yani acısını içine, derinlere bir yere atar ve orada demlenip büyümesine izin verir.
Kısacası tek yapmak istediğim bir top gibi kıvrılıpbuyku ilacı alarak tüm hislerimi yok etmekken, nasıl normsl bir insan gibi davranabildiğime hayret ediyordum.
Neden iyi insanlar bile sanki hep başkalarından bir şeyler gizler, hep susar?
Sözlerinin yel olup gitmeyeceğine emin olduğun zamanlarda bile neden yüreğinden geçenleri dosdoğru söylemezsin?