Rukiye Ayse Kaplan
@Okuyankaplan
Şu anda okuduğu kitap
Başlarda kitap hiç akmıyordu. Klişe bir hikaye diye savuşturup bir köşeye atmakla devam etmek arasında kalmıştım, devam ettim. Siz de bu ayrımda kalırsanız, devam edin. Aşk hikayesinden daha fazlası. İnsanın öncelikleri, tercihleri, “hayal” diye yıllarca kendini pek çok şeye tutsak edişi. Bir çırpıda bitti böylece, asıl hikayeyi anlamaya başladığımda.
Titizlikle ve uzun çalışmalar sonucu ortaya çıkan bir kitap olduğu çok belli. Yani demek istediğim, kitabın sonunda Nihan Kaya’nın verdiği röportajda yazdığı gibi, önce kitabı kurgulayıp sonra yazdığı çok belli. Belki de bu yüzden ilk defa Nihan Kaya’nın kaleminde bir olayın tamamı bana samimi hissettirmedi. Daha doğal akışta konuşabilirdi karakterler. Cem ve Feraye iki farklı karakter değil de sanki Nihan Kaya’nın ikiye böldüğü iki farklı düşünce, iki sembolik hayat. Tam da bu yüzden, bu kitapta biraz daha sembollerden uzaklaşmasını, en azından dilde biraz daha kendisinden çok karakterlerin konuşmasını ve akışı yazarın değil karakterlerin belirlediğini, romanın kendi kendine oluşturulduğunu bir nebze daha çok hissetmek isterdim.
Değişik veya garip diyemeyeceğim. İçinde bulunduğumuz dünya. Çarpıcı bir eleştiri değil. Eleştiri değil çünkü. Didaktik bir öge olmasına gerek yok. Basitçe yaşamak. Parya gibi. Değersiz yaşamlar. Kopuk yaşamlar. Kuruşlarla yaşamak. Hayat, hepimizi aynı şekilde kucaklamıyor. Ya da biz buna izin vermiyoruz.
Ben bu kitabı çok seviyorum. Basit. Akıcı. Günün yorgunluğuyla “büyük fikirlerin” adamı olmayan, yeraltı insanları, bizim gibi sıradan insanları anlatan bir kitap. Şaşırmaya hacet yok, evet hayat böyle akıyor. Kasıntı bir kurguya, ağdalı örneklere gerek yok. Ve bunlardan öte, karakterlerin içtenliği ve gerçekçiliği, bu kitabı güzel kılmaya yeter.
Toplamaktan hayatı yaşayamayan, dağıtan, dağıtan ve yeniden toplayan, bir türlü içinden çıkılmayan döngülere bu kitap ile birlikte son verdim. İçimdeki birçok döngü bitmese de, temiz bir oda görünce, düzenli bir kitaplık görünce mutlu hissediyorum. Son derece ayrıntılı bir şekilde kaleme alınmış, sadeleşmeye en önemli şey gözüyle bakılan, neredeyse Allah katına çıkaran bir kitap. Çünkü sadeleşerek çoğalırsınız. :)
Atarak arttırır, vererek alırsınız. Hayatın dengesi çok acayip, ve kitap bize pek çok şeyi yeniden düşündürtüyor. Neden bunca kağıdı, kıyafeti, çerçöpü evimizde, dolaplarımızda saklıyoruz ki. Odaların ne suçu var? Kafamızdaki çöplük ve karmaşa yüzünden evlerin çektiği bunca yıllık ceza niye?
