Kahveli Kitap
@Okyanuslu
”Okumadan geçemediğim için okuyorum, sıkılsam da okuyorum. Düşünmek için okuyorum, hayran olmak için okuyorum, eğlenmek için okuyorum. Okuyup yoruluyorum. Dinlenmek için de gene okuyorum.”
Dün gece Şehzadebaşı’nda Ferah Tiyatrosu‘na gittim. Meğer orasını görmeden bu Ramazan’ın eğlence hayatı hakkında bir fikir edinmek mümkün değilmiş.
Bir kere, a dostlar, o ne kalabalık! O ne zengin coşkunluk! İstanbul’un hiçbir eğlence yerinde halkın bu kadar taştığını, sevincinin köpürdüğünü görmedim.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
1935 Ramazan…Alıntı
Eskiden Ramazan’ın herkes için başka bir manası vardı.
Çocuk için bu, çörotu kokulu ay, iftarda, bir taze çörek parçasını reçelin içine batırabilmek ve bazı geceler de Karagöz’e gitmek demekti; genç kız ve kadın için senede birkaç kere geceleri sokağa çıkmak hürriyetini veren bir müsamaha ayı idi, iştah adamı için orucun mahrumiyetini fazlasıyla ödeyen zengin bir sofraya her iftarda kavuşmak fırsatı, harikuladeyi sevenler için birçok itiyatların tersine dönüşü. Geceleri sahura kadar uyanık kalmak ve gündüz geç vakte kadar uyumak, öğle yemeğini gece yarısına aktarma etmek imkanı. Hastalar için müşterek bir perhiz vesilesi; bakkallar ve fırıncılar için bir ay süren bayram ilah…
Kitabın ilk bölümünün özetiAlıntı
Kuzum, bu sene Ramazan’a mahsus geceler, Ramazan’a mahsus bir hayat var mı ki, arada bir, unvanıyla pek de alakası olmayan yazılar yazdığınız bir sütunu açmaya lüzum gördünüz?
İstanbul Balıkpazarı’na bir uğrayınız, orada güllaç ve yufka satışındaki harareti derhal görürsünüz. Kehribarcılara sorunuz, tespih satışındaki farkı size derhal küçük bir rakamla izah ederler; fırınlara giriniz, pide ve susam sarfiyatı hakkında kolayca bir fikir edinirsiniz. İstanbul’da Ramazan yanıyor.